Son Dem Son Kafiye

Biliyorum, Yitik sir sevdanın son anlarını yaşıyorum, Sen de gitmek üzeresin, Boşuna tüm şiirler, Boşuna yazıyorum..

Son demlerini yaşıyoruz yüce bir aşkın

Diller lal, eller bağlı, gözler kör, kalpler şaşkın

Unutulmak pahasına da olsa bu yürek

Görmedi sen gibisini ve göremeyecek

Var bir bildiğimiz elbet, eğer son dediysek

Ve unutulmanın en acısını yaşayacağız acı çekerek

Boşuna köreltmedik bu gözleri, bakamasın başkasına

Başkası dediysek de imamız sensin korkma

Hep kalsan da en derininde yürek zindanının ilelebet

Sevdamız en muharrer kılıcın keskin rayihasıyla bilenir tek tek

Unutmak mı zor olan, yoksa görmezden mi gelmek?

İyi de, sen zaten zoru seçmedin mi terkederek?!

Neyse, salla! Ebediyete intikal eden bir yolcu gibi

Hiç yalvarma ey yolcu! Tamam kabul, sensin bu aşkın galibi

Hakimsin dedik, efendi değil! Terkedip gitmen hak mı?

Hem niye bu gidiş? Yoksa en ağır istiğrak mı?

Neyse, salla! Ebediyete intikal eden bir yolcu gibi

Hiç yalvarma ey yolcu! Tamam kabul, sensin bu aşkın galibi

Ve erdin mi istediğine, tamam yeter, artık rahat bırak beni!

Bu da senden son isteğim olsun! Hem sana son kafiyem,

Gelme bir daha, Girme Şiirlerime! ne gündüz ne de geceleri..