Son Durağın İlk Yolcusu

Yine susturulmaz bir ambulans sireni

Hissettiğin halde,bile bile boşver diyorsun

Rayından çıkıp sana koşan bir zaman treni

Ve kilometresini bilemediğin,son durağa gidiyorsun...

Son yolcusu sensin belki ilk durağın

Ve belki kâbusun hayaller kadar yakın

Düşen halini görüp de yemyeşil yaprağın;

Muhtaç olduğun dala isyandan sakın!

Son lokmandı belki yuttuğun,son nefes aldığın

Son misafirin olacak,son ağırladığın;Azrail!

Tek çareydi unuttuğun,son hayaldi daldığın

Ebedi bir uyanışı seslendirecek;"ey kul,diril"

En gencecik dostum,ey yemyeşil yaprak!

Şimdilerse aldandığın,bir gün eskide kalır.

Kibire gelme tuttuğun dalı güçten sayarak

Bir fırtına gelir seni de,ağacını da söküp alır!