Son Gidişinin İzleri

Gecenin karanlığı

Eklenir içimdeki hüzne

Karanlık sırdaşım,

Kaldırımlar yoldaşım olur.

Bir geçsen geçtiğim yollardan

Bir kere olsun

Hapsolsan o karanlıklara

Anlardın halimi...

Bazen nefret oluyorsun dilimde

Bazen ise mutluluk gözlerimde...

Dalgalarını kıyıya vuran bir deniz misali

Vuruyorum cümlelere nefretimi

Satır satır tüketiyorum

Döküyorum iyice içimi

Ellerim havada

Teslimim mutluluğa

Al mutluluk ne yaparsan yap beni...!

Dilimdeki nefret bitince

Mutluluk başlıyor gözlerimde

Gülüyor yüzüm

Uzak duruyor hüzün

Biraz mutluluktan sonra

Bir gidiş sahnesi daha

Gözlerimde yaş

Mutluluk akıp gider

Gözlerimden yavaş yavaş...

Gözyaşlarım uğurlar seni

Giderken ''kendine iyi bak'' dersin

Sanki sensiz kendimi biliyormuşum gibi...

O son gidişinin izleri

Hala etkisini sürdürür kalbimin üzerinde

Sensiz mutluluk harammış gibi

Sen nefreti bırakırsın bana her gidişinde...!