Son Gül

Uzakta yapayalnız açılıp duran,

Yazın son gülüdür bu...

Sevdiği bütün dostları

Çekip gitmiş çoktan...

Ki;

Ne akranı bir çiçek kalmış,

Karşılıklı dertleşeceği.

Ne de bir tomurcuk kalmış,

Renklerinden kan vereceği...

Yorgunluğunun bükülen boynuyum ben de

Geniş bahçelerden vazolara, salonları beklemeye gelmiş

Kara bir gülün yorulunca aldığı bir renk var ah yüzümde

Ne düşünürsün şimdi:

Yazın nasıl geçtiğini mi?

Çocukluğumun şarkılarında m ı kaldı gülümsemen

Güz, yalnız solgun yağmurlar mı,

Sessiz bahçelerde

Hastane önlerinin sarı gülleri sarmış

Hüznü ve güneşi bir arada tutabilen

Yüzümün / yüzünün

Durup baktığımız, geçen hayatlarımız gibi

Senden geçemem,

Senden geçemem ey garibim,

Solmana razı değilim.

Bak sevgililer uyuyor işte,

Var git sen de uyu onlarla.

Uyu ki;

Ben de usulca yapraklarını sereyim.

Döşeğime...

Akranlarının yattığı,

Hiç kokusuz ve ölgün yattığı o yere...

Ta ki ardından ben de geleyim.

Dostlukların bozulup parçalandığında,

Ve aşkın billur kâsesinden.

İnciler saçılıp dağıldığında

Ve uçup gittiğinde sevgililer.

Ah ki;

Kim ama kim kalacak,

Bu çorak dünyada...