Son Günahın Isırığı

İlk günahkar biz değildik

Ademle Havva'dan mirastı kalanımız

Güzel sevmiştim aslında

Temiz bir günahtık leke düşmeden elmanın yasağına

Sesinin ilk ısırığıyla başladı yüzümdeki yangın

Ve sonra sular ısındı yavaş yavaş

Toprak büyüdü ağaç kökünde

Balığın solungacı kadar uzaktım suya

Su kadar öldürücü su kadar hayattım

Yangının ateşi kadar yakıcı

Üşüyen içini ısıtacak kadar sıcaktım

Yuvasından çıkan karınca telaşıydım

Bir gülüşün pesinden koşan

Topuklarım uzaktı toprağa

Toprak kadar berekettim suyun koynunda

Gökyüzü...

Kanatlarının altında ufacık

Acemiydim

Öğreniyordum

Uyku bölmeyi öğreniyordum yastık ucunda

Bir yorganın karın boşluğuna saklanıp

Utangaç

Rüyalar çıkarıyordum gece aralarında

Önce susuyordum, sonra akıyordum dil yatağına

Bilmediğim dillerde uyanıyordum her sabah

Bir kuş,sokak şarkıları söylüyor

Pencere önünde bir çocuk su içiyordu avuçlarımdan

Güzel sevmiştim aslında

Aklıma ilk leke düşmeden, ilk beyaza siyah değmeden önce

Pamuk toplardı , yağmur öncesi bulutlar

Ve beyaz yağardı saçlarım ellerine

Güneş kadar kördüm gözlerinin buğusuna

Yeşil kadar ormandım gölgende

Köpüktüm denizin ortasında

Dalga kadar kıyıydım gözlerine

Saçlarının kokusuna rüzgardım

Bir başağın bükük boynunda

Yüzüme sürdüğüm günahın

Duasıydın her vakit

Tövbesiz günahlarımı dualayıp

Öncesiz

Şimdisiz

Sonrasız

Zamansız

Güzel sevmiştim aslında