Son Halim Her Halimdir

eski kışlardan kalma yoksunluğumdu kent

yaban kazlarının son sesleriyle

sokağından ayrıldığımız...

ve dudaklarımız üşürdü

yalnızlıklarımız ikinci el öpüşlerde

çok gürültülü susmuşuz

dünyaya kör birer pus yorgunuyuz...

karnı aç çocuklar gözlerime bakınca

ağlıyorum en çok

kış grisi akıyor gözlerimden

ben üşümeyi yurt edinmişim

özgürlük ve eşitlik

süt beyaz bir aydınlıkta

çalıncaya kadar kapımızı...

sorusuz kalınca anlamsızlaşır anlar

insan kendine tutkulu gömülür

sevisiz kaldırımlarda düşkün gölgeler

arttırır yalnızlığın yükünü...

son halim her halimdir

sen hiç sen olmadığın için

ilk kez

öleceğim sadece...

geceye saklanmıştın

karşıladın bilmediğim soğuk bir yağmurla

çocuksuluğumun korkulu şaşkınlığını

beni görmedin bile...

boğuk havalarda ev daha güzel gözümde

neyi olursa olsun

seviyorum paylaşmayı

özellikle en doğal olanını...

kimseler yok yolda

palamutlar kafa tutmuyorlar karanlığa

uzak ışıklar da

göz kırpmıyorlar artık

hiçbir yalnızlığa

ve sesler

hayata pay bırakmayacak kadar

soğuklar

istanbul'da...