Son İstanbul

kafam karışık

bir sağıra para verdim

gece dümdüz ileri ışıklar sakındı kendini benden

olgunlaşmamış vapurların düdüğünü duymak istedim

son İstanbul yaşlanmış bir çocuk gibi ağlıyordu karşımda

biraz daha yürüdüm o ilk sahilin son ışıklarında

yeşil karartılar martılara küskündü

üzgündü sanki içimdeki o eski adam

ve minareleri kilise kubbelerine kardeş kılan iyilik

son ayinini peş peşe iki rekat sakladı

Allaha ağız açmak hangi dilde kabul olmazmış

bir amenlik kalplerin vuruşunda

değiştiriver

kıtaları çıkar kokan bir tenezzülle değiştiriver

ham bir öksüz bir yanım

bir yanım haram buram

son İstanbul rüyasından uyanır uyanmasına

geçmişi hatırlamak için denizin ilk toprağı

son kez silkelenir yakamozlara

lalezarın gün batımına yalvarması nafile

şiirin gül atlıları yenik düşer harbine.