Son Kelimem Bile Adını Söylemek Oldu

Yollara dütüm caresizce arıyorumseni

Sokakları ezberledim ilk defa gelidiğim şehirde

Herkez bir garip bakıyor

Onlarda anladılar belki çaresizliğimi

İstanbul boğazını geçtim bir tekneyle

Delicesine fırtına vardı

Martılar öyleyken vaz geçmiyordu denizden

Onlar denizle mutluydu

Düşünmemek elde degil

Martılar bile bırakmıyor cok sevdikleri denizi

Ya biz sevgimizi benliğimizi kaybetmişiz

Bir martı kadar olamamışız

Her şeye alışmaya başladım

Hatta bu koca istanbula bile

Ama bir sensizlige alışamıyorum

Nefret ediyorum bazen

Beddua ediyorum

Seni tanıdığım güne

Ama ney fada sevmişimbe

Gönül söz dinlemez oldu

Adını sayıklaya sayıkla

GİDİYORUM

Sonsuzluk kapısına

Aylardan ocaktı

Sidetli soguk vardı

Kıvrandım bir kenara biliyordum

Son kelimelerim cıkıyordu dudagımın arasında

Son sözüm bile

Adını söylemek oldu o gecede