Son Komparsita

Yalnızlık

gizli aşığın

kara sevdalın

tek yastıklı yatağının ' matemi ' olmuştur atık

ne onsuz yaşayabilirsin

ne de terk edebilirsin

her gece olduğu gibi

bu gece son der

yemini bozarsın

yarın gece

bir yemin daha bozar

bir gece daha son dersin

ellerinden tutup içeri alırsın

aşığını

kendine yenilirsin her defasında

susarsın

bıkıp usanmadan

alışkanlığın olur

geceye gelinlik gibi giydirirsin

başında ne duvağı vardır

ne de ellerinde çiçekleri

bir başına kaldığında

perdelerini çekersin pencerenin

bir mum yakar

aynı heyecanla kendini hazırlar

kollarına bırakırsın sorgusuzca

susamış bedenini...

gözlerinde ki bekleyiş sona erer

yüreğinde düne ait

sancıların

duyguların

fırtınaya tutulmuş gibi

savrulur seninle birlikte

yakala yakalayabilirsen...

gece

son komparsitayı çalmaya başladığında

unuttum dediğin

ne varsa sıraya girer

yalnızlığının zifaf odasında

geçmişin gibi

tül perdelerinin ardına saklansan da

dilinin ucundan dökülenleri

saklayamaz

keşkelerin

her gece misafirin olur.

dudaklarınla sevişen sigaran gibi

yalnızlığın gibi

tutkusuz

tutuksuz

yaşanmaz demiştin yaaa

gözlerimin içine baka baka

oysa ki!

sen tutkunun

tutukluğun ne olduğunu

ruhuma misafir olup

bende gör

bende yaşa

ayakların yerden kesildiğinde

pelesenk olmuş kelimelerini bir kenara bırak

kendinle yüzleş

yüzleş diyorum sanrısız

sahi sen

yalnızlığın en güzel yanı nedir bilir misin...

.

.

.

katilinin koynunda sabahlarsın her gece

istesen de

istemesen de...