Son Kuru Yaprak

Bir varmış, bir yokmuş

Masallarda olmuyor sadece.

Ya tamamiyle var olmalısın, ya da yok!

Biraz olunmaz asla birinin hayatında

Kimse de zorla sokamaz kendini başka bir yüreğe

Tüm kapıları açık, duvarları güneş geçiriyor olmalı...

Bir düşün;

Hani belki güç bela yıkılmıştır duvarları kalbimin,

Kelebekler dolmuştur içime,

Zamansız gelmiştir ilkbahar.

Eğer gözyaşları dolmaya başlarsa

Her gün çatırdayan yerlerinden kalbime

İnceden inceye sızlatırsa da her bir zerremi

Gün gelmiş bir de bakmışsın

Ağaçta kalan son kuru yapraktan habersiz,

Çağırmışım sonbaharı.

İşte o zaman;

Kapanan kapılarımın da,

Yükselen duvarlarımın da,

Atmayan kalbimin de sebebi sensin.

Ah küçük yüreğimin büyük kahramanı

Sığamadın bir türlü düşlerime

Artık yok olma, hiç olma zamanı bu masaldan...