Son Mektup

Bir akşam sessizce çıktın ömrümden Ne kapı kapandı ne de bir veda kaldı Sadece duvarlara sinen sesin Ve içimde susmayan bir yağmur

Sana kurduğum hayaller Bir çocuğun avuçlarındaki kuşlar gibiydi Hepsi aynı anda uçtu Ben yalnızca boşluğu seyrettim

Sen başkasının gülüşünde baharı buldun Ben kendi kışımda donmayı öğrendim Her gece adını yıldızlara söyledim Hiçbiri seni bana geri getirmedi

Bir gün döneceğini sandım Masada iki fincan bıraktım Biri hep soğudu Diğeri hiç dolmadı

Sonra öğrendim Bazı insanlar sevmek için değil Yaralamak için gelirmiş En güzel cümleler En derin sessizliklere dönüşürmüş

Şimdi herkes bana güçlü olduğumu söylüyor Oysa kimse geceleri Yastığıma düşen gözyaşlarını bilmiyor Kimse içimde her gün yeniden ölen adamı görmüyor

Eğer bir gün yollarımız yeniden kesişirse Sana kızmayacağım Çünkü beni mahveden sen değildin Sana sonsuz inanan kalbimdi

Ve ben artık anladım Bazı aşklar kavuşmak için değil Şiir olmak için yaşanırmış

Bu yüzden adını son kez rüzgâra bırakıyorum Belki bir gün bir yabancı duyar da Benim yarım kalan hikâyemi tamamlar

Sen mutlu ol Ben acımı taşımaya alışırım

Çünkü bazı insanlar gider Ama onların bıraktığı boşluk Bir ömür kalır.