Son Nöbet
Sağ kolunda sol yanımı unuttum
Yılların hasreti devrildi tek nefesinle
ve gün yüzüme dokundu bir daha o ırmak sesinle...
Bir cevabı olmalı elbet aşkın
Elbet ısınmalı ellerimde avuçların
_bundan böyle tenhalarda saklanmamalı adın !
Sana bir şehrin gökkubbesinden ılık bir rüzgâr getirsem
ve avazım çıktığı kadar sana essem
Titreyip üstüne
O şiir gözlerinden öpsem
İşte o an dinecek olur sızılarım
O an kapanır ayrılık ekilmiş yaralarım...
Teninin kokusunu içime ektiğim vakitler gibi
Sen uyurken
Seni izlediğim o son gecenin sesi gibi
Sonsuzluk olur soluklarım
Dallanıp budaklanırım
Göğsünde şafaklanırım...
Yüzünde sevdamın kıyamına durduğum ruhumun sesi
Biliyorum susmaz bu ç/ağrı nöbeti
Sen tenimde azat olmuş ilk dokunuşum
Sevdikçe büyüdüm
ve bir tek gözlerin için ölürüm !
(HuZur'um)
7 Aralık