Son Yaşım

Yine o yoksul yağmur geçti sokağımızdan

Birikti alnımın yangını pencerede

Üstümde iklimsizliğim

Uzaklara bakıp hislendim...

Hani yok mu o içten çığlık

Şehirden ayrılan vapurun sesi değildi yalnızca

Sen çeşit çeşit batarken iki tenha ada da

Ben kıyıya son yaşımı bırakıp ayrılıyordum

Tükeniyordu erkenden gün ?

Umursuyordum

Bu karanlık da kimin diyordum pablo

Susuyordun mahsus...

Beynime sarmaşık gibi sarılan uykusuzluk

Freni patlayan trenler gibi

İçimin tenha tünellerine devriliyordu

O nasıl yok oluştu deme

İzdihamlar aradı / bulunamadım

Şuracıktaydım oysa / baygın çakıl taşıydım

Sakallarım da yaz eskisi ayçiçekleri vardı

Bir köpeğin ayakları gibi üşüyordu ellerim

Üstümde çıplak iklimsizliğim

Beni hangi el bıraktı bu korkunç kıyıya

Yoksa şuracıkta hâlâ yaşıyor muyum?

Yaşıyorsam al götür beni Pablo

Pürüzlü yüzümü kambur adalara bırak

Gövdemi dalgalı suların boynuna dola...

...

..

.

Pablo

sus..!