Son/bahar

Bir yaprak daha düştü sonbaharı getirmek için,

Onu yere düşüren yel ile ürperdi içim.

Dağlar taşlar sarardı, soba bacaları karardı,

Her kurt bulamadı girecek bir in.

Armelit dağı yeşilliğini kaybetti,

Ormanın içindeki yollar yeniden belirdi.

Üç ceylan yavrusu üşüdü artık,

Yakılmış anız kokusu sardı her bir yeri.

Yağmur suyuyla bulandı körfezler,

Çamurlu ayaklar bıraktı bin bir izler.

Sessizlik sardı sonra her bir ezberi,

Kıyılarda usul usul süründü denizler.

Evin ortasında koca bir soba titrer,

Eski bir mihrap gibi susar evin içi, titrer.

Pencereye buğu düşer, çocuğun elinde bir iz,

O gece göğe bakar, yıldızdan umut bekler.

Sazlıkta bir kuş unutulmuş şarkısını söyler,

Dikenler altında bir gül son rengine döner.

Uzak bir köyün kapısı yine kilitli,

Gecenin göğsünde ay yıldızla beraber söyler.

Soba küle döner, odun son alevini yitirir,

Eller dumanla ısınmaya çalışır, titrer.

İçimde bir eski türkünün nakaratı,

Her anı bir dut yaprağı gibi dökülür, yitirir.

Kızıl bulutlar erir dağların eteklerine iner,

Atlar akar sesleriyle eski yolun izlerine değer.

Sınırda bir çocuk düşler içinde,

Anlatılmaz bir hasret kalır, derin bir seher.

Sonbahar öğrettiği gibi iner her dala, her sineğe,

Günler kısa, akşam ağır, bir kedi mırıldar bizlere.

Ve ben yine dinlerim sessizliğin hikâyesini,

Gözümde bir umut tüter, ince ince süzülür,biter

Bir yaprak ile başlayan sonbahar,

Bir kar tensiyle de son bulur,

Issız bir yolda yaprakların üstünde,

Yağmurlar altında yazıldı nice şiirler.