Sonbahar Celseleri

Kırlangıçlar küstüler yuvalarına zamanla

Anlatılmıyor hüzün birikintilerine

Aşk kokusunu yitirmiş toprağın grisi

Neden mutsuz

Neden ayrılık tonunda denizin gizli mavisi

Anlamsız

Dilsiz

Seyyar merhabalar kalabalık

Ardı sıra kalkan vapurlar yalnızlık

Şehir neden omuzlarında insanın bir yük

Sorulmuyor uzun yollara, neden

Anılarıyla kaçar insan sırtını mutluluğa dönüp

Anımsaması zor

Fotoğraf karelerinde uzanan

Canlı renkler kadarken sokak lambaları

Sorulmuyor çıkmazlara, neden diyeler

Anlatması çok güç

Geri dönmek zorunluluğunda mı insan duvarlarına

Soğuk iki büklüm mısralarına

Şair ayazıyla yanarken loş şiirler ruh ikindilerinde

Gece kalkan cenazeyken ten

İnsan unutmak için de aldatır mı kendini bazen

Yutkunması zor

Çatırdayan umut çatılarının altında kalmıyor

Hiçbir sürgün

Gözlerinin feri bildiğin

Bildiğin derinliğin yankısının susması

Şehre uğramayan bir şafak neşesi misalidir

O ilk an, o ilk tutkular

Örselenenince sevda çiçekleri

Usta bir tiyatrocu misali tebessüm eder

Solgundur aslında tüm sahneler

Oyun devam etse de bir gün çaresizce biter

Al/kışı yoktur ömrün

İki ayrı esintidir yitirilenler

Birbirine sağır kalan odalar misali

Yıllanmış şarap tadıyla sarhoş eder insanı eylül

Ayık kalması zordur, neden diye soramazsın

Kilitlidir ölüm

Sancılıdır sonbahar celseleri

Ayrılığa bir bütün

Aşk iki ayrı yoldur

İki ayrı gün