Sonbahar Ve Yalnızlık

Hafif bir rüzgâr eser savurur yaprakları

Yağmur başlar vurur camlara usulca

Çatlak kaldırımlarda ayak izlerimiz

Gökyüzü griye döner, bulutlar sessiz

Bir cafede oturuyorum kimse yok yanımda

Elimde bir bardak çay,seyre dalarım yağmuru

Dallardan dökülen sararmış yapraklarla

İşte sonbahar geldi,sanki avuçlarımda

Geçmişten gelen bir ceket var omuzlarımda

Ceplerinde unutulmuş bir kaç anı, hatıra

Sonbahar böyle işte, dökülür insanda

Gitmek ister dallardan ne kadar tutsanda

Belki de güzeldir yalnızlık bazen

Kendi içine düşen yapraklarla

Konuşmak...