Sonların Önü

Gizi kirlenmedi henüz

Gözlerden uzak ayrılığımızın

Sıradan bir kışı daha yeni ayrı geçirdi

Sayrılı yalnızlıklarımız...

Emanet bir parkta çocukluğumuza döndük

Yorgunluğumdan sana

Kuşları anlatamadım o gün

Ve akşam

Bütün sonların önüne geçti yine

Noktalaşan çocuk hüznün

Ilık bir karanlığa bıraktı yerini

Elleri ceplerinde derin düşünceli

Avurtları çökük cılız bir adam

Cigarasını fırlatırken taşları kırık kaldırıma

Son anını kaptı kirpiklerim

Belki noktalaşan çocuk hüznünü

Acemi düşlerimde

Pastel mutluluklara taşırım diye ...