Sonra Doğru Nihayet
Aşk mı dediniz?
Aşk, verimli toprak
Aşk, Gül renkli yatak
Ne fark eder
Zifiri karanlık veya dolunay
Gözleri kara iki aşık
Gecenin ortasına doğru gider
Anadan üryan
Çırılçıplak duygular
Ve ayan beyan hakikat!
Bitmeyen özlem
Kavuşmayan hasret
Sönmeyen ateş
Ana yangısı aşk
II.
Gözlerim yaşa doydu
Mevsimler kışa doydu
Yetiş umudum yetiş
Yüreğim taşa doydu
Senden önceydi
Sana gelmeden
Sen gelmeden işte
Aynalar söylemezdi sırrını
Pencerelerin önünden geçerdi
Peçeli kadın gibi gölgeler
Ay ışığını göstermezdi siyah perdeler
Bütün hallerini billirdim kendimin
Sona ramak kalmadan
Ve hilesini kumarbazların
Yalpalayan sarhoş adımlarım
Uçsuz bucaksız değil di hayellerim
Hazana kurulmuş bir saat
Yapklarından yoksun ağaç
Tipiye hazır bir dağ başıydım çoğu zaman
Ah, kahramanını arayan hikayem
Günbatımına sığınmış yetim yanım
Geceyle boğuşan korkularım
Tan ağarıp şafak sökene kadar
Sürerdi savaşlarım.
III.
Ne güzel
Allı, yeşilli morlu sabaha ermek
Börtü böcek
Uykudan uyandırıdığım kelebek
Taş dibinde menekşe
Güvercinlerle göğe çıkan özgürlük
Tüyleri kadar çoğalan umut
Anlam kazandırır her şeye
Hayatı manada aramak
Sadıkına sahip olmak
Hak etmek
Sadece madde için yaşamak mıdır?
Yaşamak
Biraz da anlamak
Bıktım usandım pamuk ipliğine bağlanmaktan
İstiyorum ki;
Âma urgan ustasının ördüğü urganla bağlanmak