Sonrası Sonbahar Sevgili

Nereden başlayacağımı bilemiyorum sevgili,

İçimde boy vermiş sevdan

Ve yokluğun ölüm ötesi bir kavram,

Hangi dem bu

Her mevsim gözlerimi nemlendiren,

Bilemiyorum

Sen de biliyorsun işte anlatamıyorum...

Yokluğun kadehte kalan bir kırık güfte

Şimdi ben;

Ayrılık makamından bir fasıl geçiyorum

Geçiyorum da kendimden

Bir senden geçemiyorum...

Boş tuvalde duruyor,

Gözyaşlarımın lekesi,

Ondandır damladıkça yerleşiyor, derinleşiyor

Çıkmıyor ellerimden bu aşkın

Ve sana dair yazgının izi.

Ben hala seni anımsatsın diye taşıyorum,

Cebimde envai çeşit dokunduğun nesneleri,

Elim cebime gittikçe adın kalbimde yankılanıyor.

Mevsim senden beri

Yani gittiğinden beri sonbahar sevgili,

Gözde yaş,

Kalpte telaş,

Kursakta korku

Ve çeşit çeşit tadılmamış duygu hiç bitmiyor...

Meskeni oluyorum ekseri münzevi dürtülerin

Çıkıveriyor, tozlu örtülerini kaldırınca

Çıplak tenleri cümlelerin...

Ölüm, gülüm diye bakarken yüzüme

Benden onu sevmemi bekliyor.

Sanırım limitini tükettim çarelerin

Ama ölüm bunu bilmiyor.

Tam o vakitlerde

Sen çalışılmamış en büyük resim oluyorsun zihnimde,

Ben seni, hangi tuvale nasıl çizeceğimi,

Giderken bıraktığın o sesi

Yani ayaklarının bana bıraktığı o kalleş besteyi

Nasıl işleyeceğimi bilmeden başlıyorum resme...

Söylesene sevgili bir ses nasıl nakşedilebilir bir resme?

Bana baharısın demeseydin Eylülün ortasında kalbimin,

Atmazdım darbelerini fırçaların, olmayan tuvale

Sonbahar ne demektir belki hiç bilmezdim

Başlamazdım ben hiç bu resme...

Çayım, kahvem buz

İçmeyi unutuyorum.

Küllüğe bastığım izmaritler kalbimi sızlatıyor nicedir

Ve elzem bir haz yaşatıyor yokluğunla kurduğum bağ.

Sana bağlandığım gibi,

Hiç gitmemişsin gibi,

Sensizken bile seninle yaşadığımı hissettiriyor bana

Söndürdüğüm her sigara.

Sanki beraber içiyoruz

Beraber bozuyoruz çıkan dumanın ahenkli izlerini.

Ve gerçekten de önemli değil artık sensiz saadet

Çünkü o sadece dehlizlerimde yankılanan bir ihanet.

Şimdi sensiz duyduğum her ses figandır,

Yokluğun sevgili,

Yokluğun her dem akla ziyandır...

Baştan mı başlamalı zamanı sarmaya,

Yoksa sona mı kurmalı saatleri bilmeden.

Susmaktan kurumuş dudaklarım ve ben,

Biraz daha

Biraz daha mı susmalıyız bilmem...

Söylesene sevgili, nasıl kurtulmalı bu kahreden demden?

Allah'la şeytan arasına hiç sızmamalı belki.

Peki, nasıl durduracağım iki kolumdan tutulmuş,

İki yana çekilen bedenimin acısını?

Bir yanım yaşadıklarıma sancılı,

Bir yanım yaşayamadıklarıma

Hancıyım aslında içinden çıkamadıklarıma

Ve kara gecelerde al basmalarıyla bölük uykularım.

Duyduğum ve sabahlara kadar dinlediğim ney sesi,

Seni anımsatan her anın bir es kesmesi

Susuyor kulakta ney,

Başlayıveriyor ayrılık konçertosunun çok sesli korosu!

Söyle biliyor musun sen de

Ne olacak bundan sonrası?

Sonrası sonbahar sevgili

Sonrası sonbahar

Sonrası

Son

Son

Sonbahar...