Sonrasız İlk Yağmur

soylu kahkahaların yorgunuyuz belki

çağla ağacının güleç yeşilinde tutuk

çocukluğumun taşlı yollarındaki grilerde

aşılamayacak ekmek kırıntıları anısıyla

ve sofrayı dizlerime çektiğimde aklımdaydın

bulut uçlarına değen ilk karanlıkta da hâlâ

saman rengi uzayıp giden yollarda kalbim

seni hangi menzilsizliklerle anıyorum bilsen

attığın her adımla çoğalıyor yalnızlığım

çıktığım hiçbir balkondan gölgeni göremiyorum

gözlerimi kapamaya cesaretim yok bu kabusta

kapıldığım en ufak dalgınlıktan dönmeyebilirim

öncesi alabildiğine bir ilk mevsim yağmuruydu

ömür yangınlarımızın tenha ormanlığında kusursuz

alacaya çalan ateş kırmızısı bir hüzünle sustuğumuz

eski bir sokağı özlemenin marazlı burukluğuydu

ve kış vakitli kapıları kimsenin çalmadığı loşluktan

gözü dışarda çocuklar gibi kaçıp gelmeyebilirim