Sonsuz Afoni
Göğe dayalı bir merdivendir hayat
Basamaklarında bekler güz solgunu bedenler
Yerini yadırgar kanatsız bir kelebek
Yağmurları alınır bulutların
Ve kötürüm olur günler
Çağın yorgunluğunu sırtlarken insan
Tartılır gazete kağıda sarılı umutlar
Çalıntı nefesler üflenir en iç yaralara
Kelimeler döker rengini sessizce
Ve kangren olur çiçekler
Gerçeğin iskeletini donatırken insan
Duyulur rüzgarın incittiği dalların çığlığı
Kirli saatler öcünü kusar bir bir
Gaybın dilini giyinir ıssız cümleler
Ve yatağını kaybeder nehirler
Buzul zamanlarda kayganlaşırken ilişkiler
Gıyabında sevilir orta doğumlu ölüler
Kısılır ketum seslerin perdesi
Estetik zehirler boşaltılır umudun damarlarına
Ve harını kaybeder ocaklar
Hiradaki yangının közü düşerken bugüne
Saatin kadranına sıkışır bekleyişler
Bilinçli bir ritim karışır adımlara
Dünyanın eksenine saplanır bir uyanış
Ve irkilir kainat