Sonsuzluğu Duyduğumuz Kadar Masal

alık alık ağaca bastım anlımı

iyi niyetli küçük harflerle oyalı

attım kendimi bu içten bilmeceye

sağım solum yeşil boyalı

nehirlerle kanat yarıştıran kuşları dinliyorduk

en büyük disiplin uyumsuzluktaki uyum

gibi zor dağları anlatmaya yeltendi

o kadar çok şey değildi istediğim

azıcık dudaklarımı öpse yeterdi

akşamın karanlığı kapattığında yüzümüzü

çözerdi dalgalar ağlayan kuyruğunu

sarılmanın yuvarlandığı iki uçurum kadar güzel

başka bir söylenişi olmalıydı mutluluğun

dua ile başlayan bütün söylencelerde

izini belli ettiğimiz ve küsecek kadar kızıl

mavi yalvarmalara karşı duran bütün beyazlıklarda

aşkın dudaklarına sinmiş yazgımız vardı

yarınlarımıza açılan pencerelerde

inanmak

boşluk kadar uzardı

gelmeyecekti kör ebesini kaybeden düşler

orada ağır başlı sırtını yola vermiş gidişlerin

içlerinden ardına bakarak gülüşmelerine

ulaşabildiğimiz kadar çok çocuktuk

ulaşamadığımız kadar misal

keşke oynayabilseydik

belki bizim olurdu duyduğumuz kadar masal.