Sonsuzluktan Bir Sonraki

gözyaşlarımı biriktirdim yürek sarnıcımda

şimdi inci gibi dizip sözcüklerle

uçurtma yapıyorum göğünüze

ipleri saç telinden sahipsiz rüzgarların yaladığı

kahve rengi tatlısıyla bir çocukluk aşkı

gün batımlarına bakıp uyumak kadar kanatları uzun

sokakları bekleyen ağaçları bırakıp ölümü düşünmek gibi...

sen...ne mavileri hulyalı bir göğe kanmaksın

ne kuşların akşam çığlıklarını gizleyen yağmur bulutlarına...

sen

ebedi düşlemek toz toprak ayan beyan arsızca....

neyi aradığını bilmeden aramak azgın bir suskuyu

konuşmaların bittiği yerde ara sokak huzuru

bir ucu paramparça bir aydınlık yolu gözleyen bir anne şefkati

sulu boya samimiyetiyle yapılmış uçan balonlu bir tablo...

sen

sonsuzluktan bir sonraki başlangıç güneşi

parmaklarıma bulaşan ay ışığı

yavru ağzı yürüyüşlerimden kalan acımtrak aşk bitmişliği

güneşin terkettiği ara sokaklardan haz almanın buruk saadeti...

başlagıçsızlığım ve sonsuzluğumsun

kalbimdeki sevgili taşikardi

çocuk ağlayışlarından arta kalan...