Sorusuz Ten

bütün ağırlığıyla biterken gün

pencereler sonuna kadar kapalı

akşam dağ kalıntıları kokuyor

illetli bir ölüm çöküyor sokağa

ıtır kokulu geceliğindeki sadelikten

bir kış yarattı buğulu kış akşamında

ellerimin hiçbir boşluğa tutunamaması

küllenen bir albümden çıkagelen sen

yabancı kentlerde düşlediğim siluetin

yakışmıyor hiçbir kavşaksız mekana

bulvar kıraathanelerinde geçen lisem

ilk göz ağrım son sorusuzluğum ten

anıların geniz yakıcılığıyla bitti

sinema dönüşleri yorgunluğu geleceğin

anlaşılmaz ıslak rüzgarlara sevdalı

sobanın homurtusunda ölürken gençliğim

yakıcı mevsimlerden kaçıp geldik

bilekleri kırık serçeler için

kaldı ki sararmış bir çocuk yüzüne niçin

sürgit dolaşmayalım köşe bucak evreni

pembe çiçek kaygısı çekiyor pazar

temiz çamaşırlarla çıkılan parklarda

aşk sadece insanda değil zamanda ve mekanda

aşk varlıkta ve yoklukta yoku yok edememekte