Şövale

dupduru bir zemindeyiz

dip rengi lacivert bir tuval.

taşları ve yosunları çizmeliyiz seninle Peter;

nasılsın,

bu şehirden beter misin?

kayıp bir çizgiden yürüyorsun şimdi

hayal ettiğin kadar taş’ım ve kum’um ben

yer varsa insanım.

bu resim lacivert bir kıyıda

antik ve koyu bir nesneye uzanmış gibi

bu nesneler bildiğin yalnızdır Peter

aklım buralarda bu kıyıda kalsın

bakarsın evim olur

iki göz odam olur

bir kaplumbağa gibi taşırım.

ölüm benim de resmimi çizmeye görsün

düşerim yine lacivert bir nehrin kucağına

tam da göğsüne;

kendimi asarım.

o dökülür ben uyurum...

şimdi nasılsın

bu resimden gider misin

bu şehirden?

seni vurmasın bir kuş sürüsü

ağlarım

toprak,nehir ve kıyılar ağlar

dönüp kendime kırılırım.