Şövalede Bir Kader

Vahşi sarmaşıklar ölü heykellere sarılmış

Birbirine sırtını dönmüş mabed aynaları

İnsanlık nehirde mecnun su damlacıkları

Hepsi de birbirine hem yakın

Hem ufuklarca uzaklaşmış

Adsız seylâplar misali denize akıyor

Yüzü yoktur bu hazin ve patetik akışın,

İsimler fildişi çehresizlikler saçıyor

Her damla: hem öteki hem kendisi,

Yakınlıkla zehirlenmiş, uzaklıkla bileylenmiş

Vuslatlara hasım pusular efendisi

Kâhin ırmaklarda akıyor

Haşmetle çalkalanan flu vizajeli bir denizde

Geceden ve nebulalardan dokunmuş

Şafaksız bir sükût giyinmiş zamanın tenine

Asırların güzelliği zarif ve değirmi ellerinde

Füsunfeza ve romanesk bir kadın,

Süblim parmaklarında billurlaşmış ketum gizler

Şövalede bir kör ressamın

rindane hisleriyle alla prima çizdiği

kandilli ve rengin bir kader,

Ve kıyısında mutlulukla intihar eden şehirler

Yalnızlıkla kutsanmış çiçek kolyeleri

Asılmadan önceki bir kraliçenin boynunda

Denize kavuşmuş bir nehrin sevincini yaşatmıyor bana

Yaşamış olmanın onulmaz bulantısında,

Bir tek uyku mezar taşı gibi benden yana

Sükûn içmiş bir yeşildi yabani gözlerin inan bana

Birinci kat göklerde

Kimi taç yaprakları kapanıyor

Belki yeni bir tufanın tarrakaları

Kararsız ve yepyeni yağmurun sesi çınlıyor

Sağanakların sesiyle yoruluyor zaman

Büyüyor aksak yalnızlığım kehkeşanlara sereyan,

Normandiya umutlu ütopyalarımı kuşatıyor

Susun dinleyin!

Karanlıkta bir yerlerde çocuklar ağlıyor

Gültekin Avcı

Ortaca, 2003