Şövalye

Göster tüm maharetini şövalye

Kuşan kılıçlarını, es bir deli rüzgar gibi

Birer birer yık putları, adeta;

Azılı bir düşmanı kalbinden yaralar gibi

Bürün en sevimli ifadeleri yüzüne

Güldür kendini ve başkalarını ki el ayak çekilince

Sil gözyaşlarını, mağrur ve kederli

Unuttun mu, palyaçolar yalnız ağlar.

Bir androjen kimlik, adeta yengeç gibi

Kabuğu sert; içi naif ve kırılgan

Rüzgârın ne yönden eseceği bilinmez şövalye

Zırhını zamanlı zamansız kuşan

Aynaya düşen suretini yadırga çünkü

O sen değil; başkalarının yarattığı bir başkası.

Seni anlayamadıkları için onlara kızmaktan vazgeç;

Sevgili şövalye, hiç balıklar ağaca tırmanır mı?*

Çünkü senin kılıcın gibi keskindir

Gülüşlerinde gizlediğin hançerler*

Vadesi uzun bir borçtur yaşantın

Ne kaldı bitimine, şunun şurasında?

Bedeli pahalı bir özgürlüktür, yaşlanmak;

Saydam parmaklıklı bir hücrenin ardında

Öyle bir son yaratmalısın ki şövalye

Yalnızca kendi imzan olmalı altında

Mumdan ışıklarla karşı gelsen de karanlığa

Güneşin girmediği evler elverişlidir hastalığa

Romatizmadan değildir dizlerinin ağrıması, bilakis

Sonu gelmeyen yokuşlarındandır hayatın

Sen de Timur'un huzuruna çıkan Nasreddin hoca misali

Ardına baktığında göremezsen kimseyi

Lüzumsuzdur sızlanmak yahut iç geçirmek

Çünkü yalnızca cesur olanlar önden gider

Kılıcını kılıfına geçir de şövalye

Sen de kapat bu bahsi, perdeler kapanınca.

Silerken o yorgun ifadeyi kirpiklerinden

Yalnızca cesur olanların önden gittiğini hatırla.

23.01.13

*Ainstein

*Shakespeare