Sözler Kar Etmez Artık

Nesine yangınım bilinmez

Sesini duyduğumda hayat bulur bedenim

Dokunabileceğim kadar yakınımdayken bir o kadarda uzağımda olması niye

Sözler kar etmez oldu gözlerimle kalbime

Görmek istedikleri, yaşamak istedikleri gibi olsun isterler

Sende yoksun ki

Biri gözyaşı akıtır durduramam

Diğeri kan ağlar yarasını ben saramam

Dermanı sende biliyorsun

Hala neyi bekliyorsun anlamıyorum

Sensizliğe yalnızlık adını vermişler biliyor musun

O zaman yalnızlığı bir tek ben yaşıyorum

Yaşamak kaderimse yaşarım

Ama elinde olanı bana bağışlamadığını da bilirim

Seni düşünüyorum yine

Soframda kanlı bir ekmek

Aç topraklar gibi çaresiz bir şekilde

Bendeki seni bana bağışlayacağın anı sabırsızlıkla bekliyorum unutma

Seni yaşayacak bir ben varken beni bana bağışla...