Sözü Bir Yakalayabilseydim
Ah sevgili ! şaşkınım...
yere düşüp canı acıyan çocuklar gibi şaşkınım
yaramayan her an'ı elimde tutar sıkardım
bana taşmasına müsaade etmezdim
o an'ı tutamadım sıkamadım
ayın ırmakta yansımasını gördüm aniden
avucumdan ,parmak uçlarından içime taştı
aklımın ermediği
yürürken bile birtürlü öğrenemediği
bu mısralar arasında yeniden dirilmek diyorum
toprağa düşen tohum gibi ayaklanmak...
irkilmek diyorum derinden
yalnızlığımdan sıçrarken
aynalara sulara çarpmak gibi...
sen ayır kelimeleri
gizlenmiş bu bedenin kükremesi mi
titremesi mi
yoksa dilimin sesi mi
aşkın son saltanatını yaşıyorsa bu ten
sonuncu titreme olmalı
dünya kavgaya susmalı
dağ yamaçlarından karların buzların erimesine de mi ?
düz yolda usulca yürümeyi bilmeli
evet sessizce hayatı dinlemeli
boşalan sağnağa da mı pusmalı ?
gözbebeklerinde buluyorsa gördüklerini
ruhun patlaması gibi
dünya susmalı...
dünya üstüne patlamamalı
konuşmadan sözlere boğulmalı
anlatamıyorum değil mi ?
anlatabilseydim bu şiiri sana yazmazdım
sözü bir yakalayabilseydim
anlardın
şu anlar sessiz tadlardayım
durup durup iç çekmelerdeyim
usulca başımı eğip aşkı öğrenmelerdeyim
kafiyelerdeki bir korku mu
kafiyelerdeki bir koku mu
karar veremiyorum
ah sevgili !..ben kekeledim
havada seslerim erimeden
sen oku...