Sözün Bittiği Yer

Sözün bittiği yerde asılı kalır gözyaşları(m),

Sonra maviliklere uzanan umutların salıncağında oyalanır kalp

Çaresizliğin içinde yanarsın belki ama

Hep bir sabahı vardır ayrılıkların

Ve o sabaha hep bir türkü çağırır seni

Sen tutuşan sinem olsan yeter...

Avuçlarda acının çizgileri nasırlaşmış

Gözlerde hüzün gemisi

Dilde sızılı ezberler

Gül gibi yanan bir gençlik ve sonrası

Sözün bittiği acının başladığı yer...

Sebepsiz fırtınalara konuk bu aralar yürek

Gözlerimde nem olsan yeter dediğimden beri

Dinmedi ki içimdeki zemheri...

Ellerimde solmamış çiçeklerle aydınlatacağım sabahları

Ve taçlarını çalacağım yıldızların

Yalan olmayan hikâyelerde başrol

Mutluluk bahçesinde son-gül olacağım...

Son-gül'ü olacağım yarınsız umutların...

Sen tutuşan sinem olsan yeter...!