Stabilize

bir avuç ölü toprağı serpili yüreğimde

mazide kalanları gömebilsin diye

kirpiklerimin salkım söğüt gölgesinde

güz yağar gözbebeklerimden üzerlerine

gidilmiş onca yol stabilize

ve çakıl taşı misali kalpler

üstüne kim basar, kim geçer

kalır mı ki tabansız ayaklardan izler !

ben ki sevda odunda yalın yürek yürürken

ve kırılırken aynada yüzüm

sır'sız kalmış camlar gibiyim

kendimi göremesem bile

yansırım düştüğüm her zihinden

zamanın birinde başlayan ömrün

yakasında tırnak izlerim

ve alnıma yazılmış kaderin

kederine ayak direr

hücre evi gamzelerimde

mülteci kahkahalar büyütürüm

birnisanikibindokuz