Şu Kanatsız Martılar-2
Adını anıyorum, ne tuhaf; boş odamda
Bir gölge oyunundan, arta kalan duvara
Buğday taneleriyle, avunan kuşlar camda
Ben koşturuyorum hep, sen kokulu diyara
Labirent düşünceler, dört tarafımı sarmış
Mühürlenmeden önce, dudaklarımda ismin
Ruhum tutmuş kalbimi, benliğimi çıkarmış
O meçhul mahzenlerde, gizleniyorken cismin
Düşsel bir tabloydun sen,içimde çerçevesiz
Yırtık bir fotoğraftan, geride kalan gözler
Şu kanatsız martılar, uçuyorken neşesiz
Aklımda sen konulu, hep şiirsel o sözler
Ayrılık var, özlem var; her mısrada gözyaşı
Her hecede bir sitem, her nakaratta adın,
Gölgemde anlaşılmaz, bir yok olma telaşı
Okşarken karanlığı, gözleri sen... O kadın
Neden zamansız doğdu, şu gece ufuklardan
Neden aynı mevsimin, çiçekleri değildik
Haber yok boş gözlerle, baktığım doruklardan
Neden hasret önünde, dik durmadık eğildik
Mecbur kılınmış kader, bir tiyatro sahnesi
Şu kanatsız martılar, figüranlar sen ve ben
Kum saatinde ölüm, düşenler aşk tanesi
Ve doğan her güneşmiş, geceye uygun kefen
Islak kaldırımlardan, süzülüp giden yağmur
Düşen yıldırımlarla, yırtılan gök perdesi
Ayrı kalmış hayaller, bakışlarımız mahmur
Takvimler söylenirken, vuslat; ölüm ertesi
Şimdi susuyorum ya, ve sen susuyorsun ya
Hasrete sitemkârdır, şu kanatsız martılar
Dursa ne olur zaman, ve dursa dönen dünya
Durmaz taş plaklarda, senli benli şarkılar
Çünkü bizim sevdamız, yanıp biten köz değil
Ruhumuza yazılmış... Dudaktaki söz değil....