Şubat Çatlağı Düş

Güneşi getiriyorum

Kış göğümden

Günü

Işığı kadar seviyorsun

Sonra

Dönüp

Rüyalar kadar masumum diyorsun

Ölü seviciyken ellerin

O zaman

Yüzünü iliştiriyorum yüzüme

Yüzün

Yüzsüz oluyor

Umursamıyorsun

Zaman telvesinden

Sabır diziyorum

Sinir

Tespihime

Yine de

Neresinden tutmaya çabalasam

Kara

Kan damlatıyorsun

Düşlerimde

Bellik ipliğime

Kızıyorum!

Sonrasında

Kelimelerim

Şubat çatlağı

Dudak kaçkınım

Küfürler savuruyorum

Sana

Bana

Birde bütün yarım kalmışlıklara

Gidiyorsun!

Hayra yorup

Uyanıyorum...