Suçlu Ana

Eşiği önünde

ağlayan bebek sesi

duyulmadığı sürece,

yetimhane kapısı

aylardır açılmaz...

İçerde olup-bitenleri

kimse umursamaz,

umursayan ise

genellikle anlamaz...

Eşiği ardında -

sessiz hıçkırıklar,

dinmeyen acılar,

sonsuz boşluklar...

Sevgiye aç,

kuru ekmek kemiren

çürümüş dişler,

durmadan yemekle

doymayan,

huzur bulmayan

az beslenmiş

yürekler...

Unutulmuş cocuklar...

Küçücük kalpleri

hüznü çarpar göğüslerine

sancı akıtarak

körpe damarlara...

Bekleyiş hiç sönmez

geniş kalmış gözlerinde,

masum gönüllerine

sebebsiz suç hissini

acımasızca batırarak...

'Annem beni

niye sevmemiş?

Niye bırakmış?

Babam bile durdurmamış,

öyle mi?

Okadar kötüyüm

demek ki,

kimse beni istememiş...

Kime ne ettim ki?'

Cevapsız kalmış

soruları hiç bitmez,

acıları bitmediği gibi...

Gözyaşı çoktan bitmiş

bekleyiş-renkli gözlerde...

Genişliğinden ancak anlarsın -

ki acısı dinmemiş...

Gençliğine varmadan

solmuş gençlik ışıkları,

karanlıkta kalmış

filizlenmiş umutları,

anlamsızlık sarmış

kurban hayatları...

_______________

Oysa uzaklarada

bir yerlerde belki

hicran kokan saçlarını

yolar bır ana...

Küçücük lokma bile

sokamaz belki ağzına...

Suyu yudumlayamaz belki

pişman, perişan

bir ana...

Evinde kocası,

başka cocukları,

rahatını sonunda

bulmuş anası,

yan bakmayan

komşuları,

bir eksiği olmayan

yeni hayatı

var belki,

ama...

evdeki aynaları

çarşafla örtülü belki...

Cam önünden geçerken

ayağına bakar,

başını çevirir,

kendine senelerdir

bakamaz belki

gönlü paramparça olan,

her gece ağlayan

suçlu bir ana...