Suçsuz Cesedin Kalbine Saplanan Nergis

solgun bir yağmur sonrası

iki büklüm ayın yüzünde gizleniyor hüzünler

geceyi yırtıp gündüze yaklaşmaya çalıştıkça güneş

aleni satırlarda üşüyor yazlı sesteş

kuş geçiyor gökkuşağının belinden

sessizce ö(r)tüyor nakış nakış işlenmiş sancısını

şark dönüyor habire sağa sola

ona bana

varlığa yokluğa

erguvan serap yüreğinden denizin sırma saçlarına doğru

tenha gök zerresinde tebessüm saklamaya çalışıyor usandıkça şehirden

sedef gibi inci tanesi usunda yorgun ceylan

virane çıkışlarında hazan

eksik bir yan bırakıyor içinden

çığ düşüyor sonra köşeye

çiğ konan bir yaprak mevsimindeyken ömür

hakikat eksiliyorken bugünlerde

yalan konuyor ayan beyan dilime

saklanan sızıntım

kendimi ele veriyor ertesi gün

sabra uzak

hırçınlığa yakın kalıyorum ardından

billur bir nergis kokuyor peşi sıra o yalnızlığın

iliklerine kadar kalbine attığın taşlar kaplıyor yarınımı

usulca pencereyi açıyorum bugün

hıncahınç sevda dolmuş o yanım

iğfal edilen kaygılarımı

karanlığa gömüyorum dün

korkmak sarıyor dört yapraklı yoncamın sonsuz etrafını

eksiksizce

canımı astığım ağaçların çaputlarındaki uzaklığın

dibine kadar gidiyorum

seni düşünebildiğim kadar

düşünüyorum

bir düş geliyor sonra

arka arkaya

aklıma

saplanıyor yokluğun

umarsızca

gidiyorum belki o gün

seni orada görüyorum

elime alıyorum avuçlarını

parmaklarım

kopuyor sonra bazı bazı

vedalaşıyor bahar ilkinden

inzivaya

çekiliyor iyi ki'ler keşkelerin sesinden

sencelerin artık önemi yok

benceler bir ceset kadar suçsuz...

30.04.12