Suçsuz Orman

bir avuç bile suçum yok

değilim ben âdemi cennetten kovduran elma

caniler de intikam alan insanoğlu değil

ateş maskeli köpekler

zulasındaki dişlerini çıkarıp

havlamadan, sinsice ısırıyor

kuduz

çıngı çıngı kanıma bulaşıyor

alev ırmakları damarlarımda dolaşıyor

budaklarımdan kor yeşeriyor

gölgem gölgemden tutuşuyor

hıçkıran kuşlarım

göl kafesine sığınmak için kaçışıyor

zirvelerde, kar çiçeklerinin yerinde

şimdi köz çiçekleri

kızıl bir çığlığın bıçağı

bembeyaz suskunluğun boğazında

isimlerimin çoğunu biliyorsunuz

sedirim, çınarım, çamım, meşeyim

belki de apollon'un başına taş olan

o masum defneyim

şimdi bir yangının sesiyim

gelin ağıt bohçalarınızı çözün ateşime

hiç değilse külüme dokunsun gözyaşlarınız