Suç/umuz Ve Ceza/mız

Dur! Kaçma çocuk/ at g/özündeki o korkuyu/

S/inmesin/ gözbebeklerinden yüreğine bu dengesiz tırmanış.

Biliyorum/ itti her şey seni bu simsiyah ummana/

Ondan/ böyle g/özler hüzünlü kocaman bakıyor.

B/aktıkça gözlerime kurgusu/

Kabus gibi romanlar y/azıyor ciğerimin üzerinde/

Korkma/ürkme/ ürkütme beni çocuk...

Sen ümitsin/ışıksın/ yarınım-sın/geleceğimsin...

Ben sensiz ne yaparım çocuk?

Biliyorum/ suç/lu benim...

Katledilmiş balıkların/ kirlenmiş o ırmakların/ denizlerin/

Özür/lü Çernobil çocuklarının/ o tuhaf meyve ve sebzelerin/

Bozulmuş/ kirletilmiş her ne varsa...

Ve savaşların mesulü benim...

Haydi şimdi bir daha aç/ kocaman aç yine gözlerini/

Sesimi duy/ kendin için d/uy/

Uzat elini/ tut elimi çocuk...

Suç benim/ ceza sen olma/malısın...

Sen/ içinde binlerce tür çiçek barındıran alemsin/ yeşermelisin...!

Gel/ tut ellerimi/ yeniden kuralım her şeyi/

Senin için/çocukların için...

Karıştıralım sevgimizi yarınların hamuruna/

Yemyeşil bir dünya bırakmak için/ savaş çocuklarına...

Gel beraber öğrenelim/öğretelim sevmeyi/

Bit yürekli / devasa nefretli ...

Hatta sevmeyi unutmuş/ kavgacı örneklere...

Gel/ çocuk yıkalım bu /kin/ kibir aymazlığını/

Umutla ışıtıp karanlığı/ sevgiye boğ/alım her alanı ...

Var mısın çocuk?

Utandır/alım o cüzdan kölesi olmuş/ vicdan cücelerini...

__________yorgunkalem...