Sükût Sokağı

Bir akşamüstüdür yine devrilen,

Düşer gölgelerim sokağın dibine.

Gözlerimin önünden çekilip giden

Yılların ahı çöker yüreğime.

Bir avuç kül kaldı umutlarımdan,

Savruldu rüzgârda, dönmez geriye.

Medet ummam artık yarınlarımdan,

Sığınmışım işte bu kimsesizliğe.

Günü gelir de susarsa bu dilim,

Taşlara kazınır adım belki de.

Bir garip kır çiçeği büker boynunu,

Ağlar arkamdan sessizce kabrimde.

Şimdi bir sükût düştüyse payıma,

Kırgınlığımdandır, anla sen de artık...

Ne zaman bir sızı düşse sol yanına,

Bilesin o gün bizden vazgeçilmiştir.