Sür/gün Karası

Şiir topla pencerenden

gün ışığının yönüne süzülecektir ruhum

elbet

gecenin gözlerinde ölecek çocuklar

bir saklambaç sokağında özümsenecek

zaman kahvesinin yaşlı semaverleri

taşlı dikenli yollardan geçecek sonra

yıllardan sonraki yaşam

bakir bir kadın gibi düşün

ve düş önüme

ben şimdi evinin duvarlarında gün sarısı

göğsümde çan seslerinden çizgiler

bedelsiz ölüp giden eski Galata

ince bir yılan gibi kıvrılan sessiz yollar

balık pazarlarında aç karınlı sevda

ve ekmek arası üç beş çocuk

balıkların peşinden koşar

ve akşam olur umudun şakaklarında

inadına akşam olur sür/gün karası

bu şehir acem sultanları gibi

giyinmeyi becerir de bazen

adamına göre gösterir konukseverliğini

eski kandiller...

en eskimez yanlarını yeniler gecenin

yakamozlu elbiselerini giymiştir deniz

tiril rüzgarlarla ağlar atılmıştır kıyıya

vurgun yüreklerde bağ bozumudur belki mevsim

belki alaboradır gönüller hüzün yarası

bir başka seher, bir başka (t)an

ve bereket muştusu gibi bir kuşluk...

çiylerin kalbinde biriken ezan

insan: bugün ateş, yarın duman

unutma

şiirlerin bile kıyameti vardır

tanıksız bir gelecek zaman