Sürüklenen Gölgeler

Her yutkunma, boğazda düğümlü

Kurgu olmayan hüzünlü şiirlerin isyanı

yeşil bir ışığın umudunda

Taşımasını bilene yakışır gurur, bir de gidene

Kapıları aralı şehrin, kehribar sarısı ışıklarını

Toprak kokan ıslak bir el kapatır

Huzursuzlaşır çalınmış köpekleri

Ay batmayı unutmuş güneşe rağmen

Gece vardiyasında bir adam

Veda ediyor loş odasına

Kırılgan bir kadın, kaprisli uykusuzluğuna

Bozulmamış yatağına

Yürek parçaları düzenli , düzensiz gidişe rağmen

Sürüklenen gölgeler

Fi tarihinden kalma sigara söndürür

Bembeyaz bir avuca

Yorgun, sayıklayan gölgeler

Kıran kırana savaşta

Ruhu serkeş, kasrı harap

Ayağı aksak, eli çolak, dili ahraz

Işığın ardında nurdan gölgeler

Kin kusar duasız dudaklar

Sağnak altında saksıda kuru bir fidan

Öyle buyurdu, göğüs kafesindeki ses

Sevmek için öl, ölmek için sev...

Lakin uzak dur

ki

Lanetlenmesin yeşil yalnızlık

Kutlu olsun

Taşırdığında denizi, bir damla gözyaşı

Kıyısında kıvranan

Kaçak serçe kuşlarına

simsiyah