Sus Deme Öyle

ağladı kalemim

sus dedim

mısra mısra döküldü kelamım gözlerimden

dur dedim

sızladı yüreğim

sabret dedim

çatacak oldu kaşlarım

sakın dedim

şiirlerim küstü bırak o vefasızı diye

öyle deme dedim

öyle deme

anlıyacağın ben aklımın her hareketine

kalbimde sen varsın diye dur dedim

ne vakit açmaz oldu papatya

güneşe küstüm dercesine

hani güneşim sensin demiştim ya

ondan mı aşkımızın sitemi ne

bakma öyle yeniden gülecek dedim

eğdi boynunu

sende yalancısın dercesine

sus papatya o gitmez sen aç dedim diye

kağıdım ıslandı

dur gözlerim ona yazıyorum desem de

surete büründü kağıt

konuştu kalemimi kırarcasına

yetmedi mi ah ettiğin

bitmedi mi mısralarımda hece hece onu çizdiğin

baksana o gitti yetmedi mi anlamamazlıktan geldiğin

sar yüreğini kefenlercesine şiirlerine

göm onu kalbinin en ıssız dehlizlerindeki mezarlığına

kızdı kağıt yazma onu

yeter ah ettiğin diye

yeter yeter yeter

deme öyle

gitmez gidemez o

sus kağıt sus

gülecek o göreceksin gelecek

kalemim de yazacak

aşkımız da açacak

göreceksin gelecek