Suskumun Hüzün Türküsü

Kara'ya...

bak yolcu saatler önce

susan yol bu hüzün türküsü

çay üşüdü...

boş sayfalar arasında kalan

öykünün ağıdını yakmak

kal boş sayfalar arasında

an...

sabret, bitecek

öylece sürecek yaşamak

çocukların ayak izinde

cam buğusuna asılmış dudak

alabildiğine mavi göğün yüzünde

bir gün ben de öleceğim diye

sevin

gözlerim açık durarak

hala çiçeğinim üstelik

sanrılı yüzünden bir kış günü hem de

düştü düşecek

s/ayıklayın araftan geceyi kolaysa

güneş penceremizden ışıksız geçecek

can yangını bu gülüş

bitti mi sahi

hiç bir zaman senin olmadığım

mecburiyet. hayır. evet. veya.

bir zerre dilek

kar tanesi umut

yok beyaz

hep uzak hep az

ya dünyanın döndüğü yalan

ya düştüğüm zaman

alışılmamış sancılar ardından

saatlerden sonra

üşüdüğüm bir el

rüya görüyor, öpüyor usulca

dudağımı bir üzülme /ah

içimin delisi gel

k/aralık 2013