Suskunluğumu Özlüyorum Dilimde Sen Konuştukça

ve bir günün daha yorgunluğu çökmüştü

üzerimde aşkın kırıntıları

giderken senden kalan tek hatıran

yalnızlık..

öylesine ezerdi ki bedenimi dayanamazdım bazen

ağlardım içtenlikle

acırdım bazen, kıyamadığım bitiremediğim sevdama

terkederken, senin gidişine bakakaldığıma

inanamazdım, alışamazdım yalnızlığ/ım/a

dur biraz

düşün bir kelebeğin üç günlük ömrünü

bir gününde mutluysa, ikinci günde kararsızsa

üçüncü günü yalnızdır

unutma..

bir pencere açtım,

karanlık odanın ortasında duran mumun ışığında

son sözcüklerimi yazdım belki de satırlarıma

gidişine anlam veremedim ki senin

nereden çıktı apar topar gitmek uzaklara

soğumuş, kısmen yağışlıydı hava

caddeler ıslanmış, herkes dağılıyordu sanki

izledim penceremin kenarında

yağışlıydı hava, sıkı giyin üşüme bensiz diyarlarda..

//suskunluğumu özlüyorum dilimde sen konuştukça//

bazen dakikalar, saatler yetmiyor her taraf karanlık

geceler uzamış gibi, güneş doğmuyor sabahlara

yalnız bir hece dökülüyor dudaklarımdan

"sen" diyebiliyor kalbim

sesin adeta yankılanıyor kulaklarımda

hani derdin hep,

*sen ve ben bir bütünüz seni çıkartırsak benden geriye birşey kalmaz*

sus artık

çek git gideceksen ağlatma beni

satırlarım senin yoldaşın olsun arasıra hatırlarsın belki

bizi ve geride bıraktığın sevgi/li/ni

bende sustum kelimeler tükenmiş,

hayatlarımız atlantis misali kaybolmuş ebediyen

sen ve ben , biz diye birşey kalmamış geriye

çek git gideceksen,

sol yanında bitmişim meğer

sırası gelen gider, çek git artık

hoşçakal, dikkat et sevdiğime...