Suskunluğun Yankısı

Zaman, vefasız bir tanıktır ayrılığa,

Anlam kırıldığında yol bile küser adımlara.

Ben sana değil,

Sana yüklediğim hayâle tutkundum.

Kırılan yalnızca bendim,

Sen hep aynaydın—ben unuttum.

Ve insan,

İnsandan çekilir usulca,

Ne bir ses bırakır ardında,

Ne de solukta saklı bir iz.

Geriye,

Sadece bir suskunluk kalır,

Hiçbir söze sığmayan,

O sessiz “keşke”nin yankısı...

İnsan, insandan vazgeçmez aslında,

Bir tebessümde gizlenir ömrün tortusu.

Yük olur her bakış,

Ve bir an silinince,

Yıllar küle döner bir nefeste.

Geriye kalan,

Ne sen, ne ben…

Yalnızca anlamlar dökülür

Kalbimin ıslak kıyılarına.

Ve insan,

Bir gece çekilir içinden içe,

Ne bir ses,

Ne bir nefes bırakır geride—

Sadece,

Zamana gömülen bir suskunluk,

Ve dilden düşen

Sessiz bir “keşke”...