Sustuğundan Beri Yalnızlık Kokuyor Üstüm

Susma;

Sen sustuğundan beri Yalnızlık kokuyor üstüm başım...

Gökyüzünün maviden griye çalan renklerine inat

Boyadığım rengarenk hayallerim yüz vermiyor zihnime...

Tutuluyorum penceremden odama sızan ay gibi.

Bir kendi ruhuma sızamıyorum.

Ellerim yabancı sustuğundan beri gözlerimdeki harelere...

Ellerim titrek, ellerim ürkek

Ellerim yalnızlığımın en kadim dostu.

İçimde puşt bir korku dolanıyor

Ha vurdu ha vuracak ardımdan.

Bilmem ki böyle miydim eskiden,

Ruhumun kapı aralığından bakıp kaçanlardan sonramı yalnızlaştım?

Suskunluğundan mı yoksa bu korkaklığım?

Sorular peşi sıra, cevaplar kaçak

Hangi gizin içine saklanıyor zihnimdeki bilmeceler?

Girdabına kapıldığım beş para etmez

Günlerin lanetini mi taşıyorum gözlerimde?

Suskunluk hiç para etmiyor.

Suskunlaştıkça yalnızlaşıyorum farkında olmadan.

Kendimle bir sandığım yüreklere

Açıyorum en bilinmez sırlarımı,

Bir suskunluk

Birde,

Birde anlamını bilmeden kurduğum cümleler vuruyor

Zaten ezelden yaralanmış yüreğimi,

Ben yüreğimden sızan kanımı durduramadan yalnızlaşıyorum.

Şimdi düşünüyorum da,

Kahrına sığındığım geceler işliyor kanımın çekildiği damarlarıma.

Aldığım nefes sen,

Sustuğum kelimelerim sevdan.

Sığınsaydım sana da sen susmasaydın

Ben yalnızlaşmasaydım ardından.

Artık,

Yağan yağmurlar hiç fayda etmeyecek inan,

Kelimelerin günahını temizlemeye yetmeyecek

Bu kırkikindi yağmurlarının şiddeti.

Susma o yüzden konuş,

Çek çıkar beni bu yalnızlıktan

Ekim`2008 Aydın...