Susuş

Geceyi içime çekiyorum

Oturduğum kanepede, karşımda

Hiçlikten olma bir gölge, sana benzeyen...

Bütün boşlukları seninle bezeyen

hiçlikten olma bir gölge

ve ben...

Seni özlüyoruz.

İsterdim kalkıp gitmek bir cesaretle

Yeryüzüne değil, belki bir yıldızın izinde

Çok uzaklarında uzağına

Kendime hiç kararmayacak

Bir ışık bulurum umuduyla,

Terk etmek isterdim

Seni unutacak kadar

Bütün hatıraları koparıp ruhumdan.

Sanki biri içimde bir kapıyı aralık bırakmış da

Rüzgâr oradan girip

Adını çoğaltıyor

ve vuruyor soğuk elleriyle içime.

Ben sana hiçbir şey demedim aslında.

Bir taşın suya değmesi kadar kısaydı susuşum.

Ama su geniştir,

Yayılır.

Ve insanın içi

Bazen bir göl değil,

Taşkın bir hatıradır.

Sen gittin diye değil,

Ben kaldım diye ağrıyor dünya.

Çünkü kalmak

Duvara çivilenmiş bir gölge gibi;

Ne ışıkla uzar

Ne karanlıkla kaybolur orada.

Bir kentin içinden geçiyorum her gün,

Adını söylemeye cesaret edemediğim bir kent.

Sokaklarında yüzüm asılı kalmış.

Hangi vitrinde baksam

Kendimi yarım görüyorum.

İnsan sevince

İçine küçük bir mezar kazıyor fark etmeden.

Gömdüğü şey karşısındaki değil,

Kendi çocukluğudur çoğu zaman.

Ben sana değil,

Kendime yetişemedim.

Bu yüzden bütün trenler

Benden birkaç dakika erken kalkıyor

Koştuğum her istasyonda.

Şimdi gece yine açık bir yara gibi.

Parmağımı değdiriyorum karanlığa

Kanamıyor

ama sızlıyor.

Adını anmıyorum.

Çünkü bazı isimler

Söylenince eksiliyor.

Ben seni

eksiltmemek için susuyorum...