Susuştuklarımız

/Kördüğüm bir hayal doğuyor içerime apansız.

Yürüyorum zihnimin koridorlarında ilmek ilmek./

-O-

Ne savrulmak mümkün bu rüzgarda,

Ne uzun uzun dalmak bir göl kıyısında akşamüzeri

Ne susmak mümkün bu yalnızlıkla,

Ne söylemek büsbütün herşeyi...

-BEN-

Bir kaç hayata değiyor düşüyorum yere.

Doğrulup yürüyorum ve acıyor ayak uçlarım...

Bir yerde durup duruyorum öylece,

Ve sonra içinden geçip gidiyorum fotoğrafların.

-O-

Çocukluğumun kurşuni eşiğine bırakıyor beni bakışların.

Titriyor dilimin ucundaki horoz şekerim.

Soğuk bir betonun üzerinde iç çekiyorum.

Akmak istemiyor hislerim.

-BEN-

Oysa tutuşmak El'lere ait bir his olarak kazınmıştı hayalime.

Ne bilirdim ki Göz'ler de tutuşurmuş...

Gönül'ler de...

Ve çoğu zaman Ömür'ler de tutuşurmuş bu hengamede...

-O-

Kırmızı bir çift ayakkabının bağcıklarına takıldım farzet.

Ne çıkar seninle şuracıkta tutuşmasak?

Buluşmasak uzun uzun ve bir akşamüzeri olmasa bu.

Karşılıksız sevmiştin oysa...

Karşılıklı susuşmak varmış asırlarca.

-BEN-

Beni sana soracaklar yarın.

Saçlarımdan mı bahis açacaksın yoksa gülüşümden mi acemice?

Ya bakışlarımdı seni ağlatan ya da acı kırılganlığım?

Beni sana soranlara ne diyecek dilinin altındaki sakladıkların?

-O-

"Gönlü hüzün doluydu.

Cebi yokluk...

Geride kalanlarına ağlamaktan başka bir şey bırakamadı."

-BEN-

Sus..

Pus...