Susuyorum

diken tarlalarında yalın ayak

yürümeyi göze almaktı seninle yaşamak

kana buladığın takvim yapraklarında

savrulurken ömrün baharları

sevmeye çalışmaktı kış yalnızlığını

sensizliğin o soğuk ağrısında

içime bir hüsran çekiyorum bu gece

kahrolası bir öksüzlük çörekleniyor yüreğime

şiire çözülüyor düğümlerim

bir of çeksem karşıki dağlar yıkılır mı ?

çevirsem zamanı tersine

sussam ölesiye

aşk yine konuşur mu ?

...

kan damlıyor geçmişin parmaklarından

ihanet

aşkın soysuz katili...

bir kar tanesi binlercesini tetikliyor

her acı binlercesini doğuracak biliyorum

korkuyorum

kıpkızıl bir ayrılık düşüyor bembeyaz tepelerine istanbul'un

durduramıyorum...

bugün yutuyor bundan sonralarımızı ansızın

düşüyor maskesi bunca yıllık dostluğun

aralanıyor perde yeniden

tanıdık kederler selamlıyor

yol kenarlarında boynunu bükmüş tozlu manolyalar

kar taneleri hapsediyor yeşilleri

buz tutuyor bütün özlediklerim

düşler getiremeden istanbul'dan

öpemeden mutluluğu alnından

kendi masalında kayboluyor çocuk

şimdi bir kitabın ön sözünden topluyor ümitlerini

üşüyor minik elleri

üstüm başım söylediğin sözler

ölesiye derbeder

ölesiye yorgun

çoğalıp ağırlaşan yalnızlığımda

giderek eksilen bir çocuğum

hayatın verdiği sus payıyla

gözlerimde söyleyemediklerim

sırtımda hikayem

susuyorum

susuyorum

susuyorum