Suyun Sancısı
titrer sokak lambası
neon bir yara gibi sızar geceye
kaldırımda adımlarım,
toprağın unuttuğu bir şarkıya basar.
ve gölgemi kesip biçer
pencereye vuran ışık
fısıldarım köşe başında
“kalbim kırık bir ayna,
yansıman nerede?”
ama ufukta bir ağaç,
rüzgâra usulca eğilir.
söyler, sessiz bir türküyle:
“dallarda suyun gülüşü saklı,
dinlersen taş bile uyanır,
toprak bile anlatır.”
her biri bir sır taşır,
solmaya yüz tutmuş yapraklar
savrulur rüzgârla
kucaklaşır bulutlarla
gökyüzü bir kumaş,
yıldızlar iğne deliği,
her biri bir soru diker geceye.
keskin kanatlarıyla
kırlangıçlar süzülür üstümden,
ama kalbim bir ergen gibi çarpıyor
on sekizindeymişim gibi deli
çünkü bilirim
sokaklar susmaz,
rüzgâr bilir,
toprak saklar
en derin sırlar dökülür bir bir
bir yanım betona zincir,
bir yanım suyun sancısı
gece ilerler,
erir saatler
yavaşlar kentin nabzı
bir dal titrer uzakta,
bir yıldız göz kırpar
duvarda asılı ayna da
benimle nefes alır bir orman
ben,
caddenin gölgesinde yürüyen,
toprağın düşünde uyuyan,
mazlum halklar için
türkü emziren dudaklarımla
dinlerim
göğün atan nabzını
gece biter,
sorular kalır kadranda
boğulurum kendi kanımda
ve bir an,
durur sokak lambasının titreyişi
karanlık bir nehir gibi akar caddeler,
her bir taşta bir anı,
her bir çatlakta bir acı sızar
eski bir patikaya sürüklenir aklım
sızar ciğerlerime toprak kokusu
bir anne
unuttuğum bir ninninin izini sürer
ve bir çocuk,
elinde bir taşla nişan alır
gökteki yıldızlara
“vurursam,” der,
“gece uyanır mı?”
sorular,
kırlangıçların kanatlarında taşınıyor,
ve her kanat çırpışında
bir hece düşüyor yeryüzüne
toplarım o heceleri,
bir şiir gibi dizerim avuçlarıma.
ve rüzgâr
daha keskin üfler ruhuma
her yara bir harftir,
her sancı bir kelime.
göğsümde bir düğüm,
çözülür usulca.
suyun sancısı diner mi bilmem
ama bilirim,
her gölge bir ışık taşır,
her kırık ayna bir yansıma
ve ben,
hâlâ o ergen kalbimle,
sokakların türküsünü dinlerim,
silerim gözyaşını mazlumların
ve bir dal,
uzakta,
hâlâ titrer
üşür ellerim
kangren bir türkü kanar dudaklarımda
Barış çiçek