Suyun Sesi Kesildi

vakitsiz saatlerde uyandım

vakti gelmiş ayrılığın kucağına

elimi uzatsam pencereden

tutabilirdim gökteki bulutları

biraz daha inat etsem yıldızlarla

yırtıp atabilirdim lacivert atlası

belki de ölüme meydan okuyup

sallandırabilirdim öküzün boynuzunda

yalancı ayı

ama aynaya yansıtamadım

içimde ki sevdayı

ve suyun sesi kesildi

sevginin suskun sureti gibi

besleyebildiğin ölçüde büyüyor nefret

ve besleyemediğin ölçüde küçülüyormuş sevgi

(ben hangi devri kapattım şimdi)

gece nöbetlerinin titremelerine merhem olan

gündüz sayıklamalarıma yanıt bulamadığımdan

vakitsiz saatlerde uyandım

vakti gelmiş ayrılığın kucağına

bir çıkına sarıp arta kalan hayalleri

kuyunun dibine düşen yılan gibi

çıkrığın ipine dolandım

dolandım

dolandım

sonunda yine kana boyandım